മലാല ഉമ്മ നിനക്ക് പറഞ്ഞുതന്നില്ലെ....

 

മലാല
ഉമ്മ പറഞ്ഞില്ലെ
മിണ്ടരുതെന്ന്
ചെകുത്താന്മാർ
വീടിനുചുറ്റും നടപ്പുണ്ടെന്ന്
നിന്റെ സ്വരമൊന്നുയർന്നാൽ
അസ്വസ്ഥരാകുന്ന
വേട്ടക്കാർ
നിനക്കുചുറ്റുമുണ്ടെന്ന്

എന്നിട്ടും നീ നിന്റെ നാവുയർത്തി

നിനക്കും ഞങ്ങളെപോലെ
വായ്മൂടികെട്ടി
കമ്പിളിപ്പുതപ്പിനുള്ളിൽ
മൂടിക്കിടക്കാമായിരുന്നില്ലെ?
നിനക്കറിയില്ലെ
രക്ഷകനും ശിക്ഷകനും
ഒരേ തൂവൽ പക്ഷികളെന്ന്

വേട്ടനായ്ക്കൾക്ക് ഒരേനീതി
ഒരേ ന്യായം
മാനത്ത് നിന്ന് വർഷിക്കുന്നതും
മരുഭൂമിയിൽ വിളയിക്കുന്നതും
രക്തദാഹികളുടെ
അറവുകത്തികൾ.

മലാല
ആശുപത്രിയിലെ ശീതീകരണിയേക്കാൾ
തണുത്ത ഉടലും പേറി
ഞാനും അഭിവാദ്യമർപ്പിക്കുന്നു.

മനോമോഹനമരം

സ്വപ്നങ്ങൾ കാണണമത്രെ..
വലിയ വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ
കുട്ടിക്കാലത്തും ഞാനേറെ കണ്ടു
നിറയെ പ്രതീക്ഷതൻ സ്വപ്നങ്ങൾ

വഴിനടക്കവെ വീണുകിട്ടുന്ന മൺകുടം
മൂടിതുറന്നാൽ പുറത്തുവരുന്ന ഭൂതം
അലാവുദ്ദീനെ പോലെ ഞാൻ
സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ അധിപൻ

മുറ്റത്തെ മരച്ചില്ലയിലെ പക്ഷി
കുതറിയെറിഞ്ഞ വിത്തുമുളച്ച്,
മരമായി, സ്വർണ്ണപ്പഴങ്ങൾ വളർന്നത്
ഞാൻ നിറമുള്ള പറുദീസ പണിതത്.

ഹേ, രാജാവേ, നീ കിനാവിലാണോ?
ഒരു മരം വരം തരുമെന്ന്
കട്ടുകാലിയാക്കിയ ഖജനാവിലേക്ക്
പടർന്ന് ധനം നിറക്കുമെന്ന്

വെളിച്ചം

ആത്മാവിനു വെളീച്ചം തിരയുകയാണ്
ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് കയ്യിൽ കരുതി
എണ്ണവറ്റി വിളക്ക് കെടാറായിരിക്കുന്നു
എന്നിട്ടും വഴിയെ പ്രകാശമാനമാക്കിയ
കയ്യിലെ വെളിച്ചത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.

മഴക്കാല ഓർമ്മ

മഴ പെയ്യുകയായിരിക്കും
ചെറിയ ഒരു മിന്നൽ വെളിച്ചം പരക്കും
മേലേതട്ടിൽ നിന്ന് താഴേതട്ടിലെ ഓടിലേക്ക്
വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ മഴനാരുകൾ
ഞങ്ങൾ കഥ പറയുകയാകും
വീണ്ടും ഒരു മിന്നൽ
പിന്നെ ഒരു ഇടിനാദം
ഉമ്മ വിളിക്കുകയായി
മക്കളേ, താഴെ വന്ന് കിടക്ക്
ഞങ്ങൾ കഥ പറയുകയായിരിക്കും
വീണ്ടും ഉമ്മ വിളിക്കുന്നു
മിന്നൽ നാദം ഉമ്മയുടെ വിളി....
അവസാനം പരുഷമായി ഉപ്പ
ഡാ നവാസേ.. പൈസലേ..

പുതപ്പും തലയിണയും ചുരുട്ടിയെടുത്ത്
മണ്ഠകത്ത് പുല്പായയിൽ ഉമ്മക്കരികിൽ
ഉമ്മ ദിക്കർ ചെല്ലുകയാകും...
ഇടിമിന്നലിന്റെ താളത്തിൽ


ഇപ്പോളും ഉമ്മ ദിക്കർചൊല്ലുകയാകും
മണൽ പരപ്പിൽ പ്രവാസത്തിൽ
അകപ്പെട്ടുപോയ മക്കളെയോർത്ത്

മരണത്തിനു കൂട്ടിരിക്കവേ...

മരണത്തിനു കൂട്ടിരിക്കവെ...

‎

ഹൃദയസ്പന്ദമാപിനി കാതിൽ തിരുകി
ഒന്നുകൂടി ധ്യാനത്തിലായി
 പരന്ന പ്രതലം
കുനിഞ്ഞു നെഞ്ചോട്  ചേര്‍ത്തു
മരണത്തിന്റെ താളം കയറിയിറങ്ങുന്നു
കാലങ്ങളോളം,
നിർത്താതെ കുതിച്ച ചക്രവേഗങ്ങൾ.

ഉയർന്നുതാഴുന്ന ശബ്ദവീചികൾ
പാളത്തിൽ മെല്ലെ നിലച്ചുപോകുന്നു.
മഴപെയ്യുന്നുണ്ട്,
വരണ്ട രാത്രിമഴ
ശ്വാസവേഗങ്ങളിൽ 
നനുത്തസ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് ഓർമ്മ മിന്നുന്നു.

വേദനയുടെ ഇടവേളകളിൽ
ഇന്നലെകളെ  ഓർത്തെടുക്കുന്നുണ്ടാകാം
ജീവചക്രങ്ങൾ വലിച്ച ഉടലുകൾ
പ്രണയകാലം പേറിയ
മനസ്സുകളെ
പൂത്തുലച്ച കൗമാരങ്ങൾ..
നാഴികക്കല്ലുകൾ
പിന്നിട്ടതറിയാതെ പോയ
യൗവ്വനതീക്ഷ്ണത.

ഓർക്കുകയാകാം ഭാവിയെ..
കൂട്ടിയും  കിഴിച്ചും
ശിഷ്ടം മാറ്റിയും
മനക്കണക്ക് പുസ്തകം മറിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

എങ്കിലും, അയാള്‍ അറിയുന്നില്ല:
ഇടക്ക് മുറിയുന്ന,
ഉണർച്ചകളെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന
നിത്യനിദ്രയിലേക്ക് അടുക്കുകയാണെന്ന്..!

ഇനി ശാന്തമായുറങ്ങട്ടെ
ഈ ജീവനും കാവലിരിപ്പ് കഴിഞ്ഞു
അടുത്ത 'ഇര'
അത്യാഹിതത്തിൽ
ഹൃദയഗീതം വരിതെറ്റിക്കുകയായി.