Thursday, August 5, 2010

കാഴ്ചകള്‍


കാഴ്ചകള്‍
അത് നഷ്ടമാകുമ്പോള്‍
ജീവിതം നഷ്ടമാകലാണ്
നിറങ്ങള്‍ വസന്തങ്ങള്‍
അങ്ങിനെ കാലവും

എങ്കിലും കണ്ണുകള്‍ക്കപ്പുറം
കാഴ്ചകളുള്ളവരുണ്ട്
അവര്‍ കണ്ണുകളില്ലാതെ
കാഴ്ചകളാകുന്നു

കാഴ്ചകള്‍ അകം നിറയുന്നു
വാക്കുകള്‍ പോരാട്ടങ്ങള്‍
ഗന്ധങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയലുകള്‍
എപ്പോളും അതിജാഗരം‍

കഴ്ചകള്‍ നിറങ്ങളാകുന്നു
കറുപ്പുകള്‍ ഇല്ലതെയാകുന്നു.
അകമേ തിരശ്ശീലകെട്ടി
എല്ലാം അറിയുന്നു

പ്രഭാതത്തിന്‍റെ സംഗീതം
ഉച്ചച്ചൂടിന്‍റെ പൊള്ളല്‍
സായന്തനത്തിന്‍റെ മാധുര്യം
എല്ലാം അറിയുന്നു

ഇരുട്ട് അറിവാകുന്നു
കറുപ്പാകുന്നു
നിറമല്ലാത്തത് കറുപ്പ് മാത്രം
മറ്റെല്ലാം നിറങ്ങള്‍
കപടമായവ

കണ്ണുകളില്‍ കനല്‍ കൊണ്ടുനടന്ന
സഖാവ് മുഹമ്മദലിക്കാക്ക്

പ്രണയലേഖനങ്ങള്‍



അവള്‍ എന്തു ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകും
രാവുകളെ നിദ്രാവിഹീനങ്ങളാക്കി
അനുസരനയില്ലാത്ത കയ്യെഴുത്തിന്റെ
വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും പോകുന്ന
ഒഴുക്കില്‍ ശപിച്ച് എഴുതിയെടുത്തവ.

എന്റെ കയ്യെഴുത്തുകളല്ല
എന്റെ ആത്മാവിനെ പകര്‍ത്തിയ
എന്റെ ഹ്രുദയം മുറിച്ചുവെച്ച
വക്കില്‍ നിണം പുരണ്ടവ
ഇപ്പോള്‍ ആ കത്തുകള്‍
എവിടെയായിരിക്കും
ചുവന്ന പൂട്ടിനാല്‍ ബന്ധിച്ച
കൌതുകമുള്ള നീലപ്പെട്ടി
ഇപ്പോളും കാത്തുവ്ക്കുന്നുണ്ടാകുമോ
അവയില്‍ അലക്കിത്തേച്ച പോല്‍
അടുക്കിവച്ച എന്റെ പ്രണയലേഖനങ്ങളും

കൈമാറുമ്പോള്‍ ഞാന്‍അവള്‍ക്കായ്
ഒരു വസന്തം നല്‍കുന്നതുപോലെ
ഒരു വിശുദ്ധകര്‍മ്മത്തിന്റെ പുണ്ണ്യംപോലെ
അവള്‍ അതെല്ലാം എന്ത് ചൈതിരിക്കും
എല്ലാം നീലപ്പെട്ടിക്കകത്ത് ഉണ്ടാകുമോ?
എനിക്കുതന്ന പ്രണയലെഖനങ്ങള്‍
ഞാന്‍ കല്യാണതലേന്ന് കത്തിച്ചു കളഞ്ഞു
കര്‍ക്കിടകമേഘം പോലെ
പുക വാനിലേക്ക് ഉയര്‍ന്നു
പിന്നെ ഒരു മഴപെയ്തു
ആര്‍ദ്രം ..സ്നിഗ്ദം

Wednesday, August 4, 2010

ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്


ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്
*****************************

ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്
ഡ്രൈവര്‍ വീട്ടില്‍ അരി തീര്‍ന്നതും
കൊച്ചുമകള്‍ നിറമുള്ള പേനകള്‍
കൊണ്ടുവരാന്‍ പറഞ്ഞതും ഓര്‍ത്തു

ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്
ആലീസ് തനിക്ക് ഇന്ന് വരുന്ന
അതിഥികളെ ഓര്‍ത്ത്
ബസ്സിലെ പുറംകാഴ്ചകള്‍ നോക്കി

ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്
കയ്യിലെ മൊബൈലില്‍ ചുംബിച്ച്
കാമിനിയുടെ അവസാനത്തെ
എസ് എം എസ്സിലെ വരികള്‍ നോക്കി

ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്
കാസരോഗത്തിലെ അവശതയില്‍ ദേവി
ആശുപത്രി ചീട്ടിലെ സമയമായോ
എന്ന് ഒരിക്കല്‍ കൂടി വാച്ചില്‍ നോക്കി

ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്
മുഹമ്മദ് തന്നെ തനിച്ചാക്കി
നേപ്പാളിക്കു ഭാര്യയായവാളുടെ കത്ത്
ഒന്നും അറിയാത്തപോലെ വായിച്ചു

ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്
ചില്ലറത്തുട്ടുകള്‍ പെറുക്കിവെച്ച്
തന്‍റെ തുണിസഞ്ചിയില്‍ നിറച്ച്
ഇന്നത്തെ യാചനനിര്‍ത്താമെന്നോര്‍ത്തു

ബോംബുപൊട്ടുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്‍പ്
വിപ്ലവതമധുരിമനുകരുന്ന തലമുറയെ ഓര്‍ത്ത്
തീയില്‍ കരിയുന്ന ഇന്നിനെ ഓര്‍ക്കാതെ
ബോംബ് പൊതി തുറന്ന് സ്വതന്ത്രമാക്കി,

Thursday, July 29, 2010

നഗരക്കാഴ്ച്ചകള്‍











തെരുവില്‍ ഓരോ കണ്ണുകളും
എന്‍ ചലനത്തെ ഉറ്റു നോക്കുന്നു
എതിരെ വരുന്ന ആണും പെണ്ണും
പക്ഷി മൃഗാദികളും എന്നെ തന്നെ നോക്കുന്നു

മോബൈഒല്‍ ഫോണ്‍ ഉയര്‍ത്തി
ഞാന്‍ എന്‍റെ ഒരു പടം എടുത്തു
താടി ക്ഷൌരക്കത്തി കണ്ടിട്ട് ഏറെ നാളായി
കൃഷ്ണമണികളില്‍ നഗരം

അതെ ആളുകള്‍ എന്നെ മാത്രം നോക്കുന്നു
ഞാന്‍ കുറ്റവാളിയായി തീര്‍ന്നുവോ?
ഇന്ന് പത്രം കാണാത്തത് എന്‍റെ തെറ്റ്
ഉള്ളില്‍ ഭയം തികട്ടി നില്‍ക്കുന്നു

ഞാന്‍ വീണ്ടും ഒരു ചിത്രം കൂടി, നഗരത്തെ
നഗരം ഹൃദയസ്തംഭനം വന്നപോലെ
എന്‍റെ മൊബൈലിന്റെ ചില്ല് കൂട്ടില്‍
പേടിച്ച് വിളറി വെറുങ്ങലിച്ച് .........

Sunday, July 18, 2010

പ്രവാചകന്‍

കല്ലെറിഞ്ഞും തുപ്പിയും
വഴിയില്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുമവര്‍
നബിതന്‍ വരവും കാത്ത്
കൂകി വിളിച്ചവര്‍

ഒരുനാള്‍ അവരെ കാണാ
തിരഞ്ഞുപോയീ പ്രവാചകന്‍
രോഗഗ്രസ്തന്‍ നിസ്സഹായന്‍
താങ്ങിതന്‍ കൈകളില്‍

മ്ലെച്ചം അവര്തന്നുടല്‍
ശുദ്ധിയാകി അവര്‍ക്കന്നം നല്‍കി
അവര്‍ക്കായ് പ്രാര്‍ഥിച്ചു
നീതിമാനാം നബി

ആ തിരു നബിതന്‍
മാര്‍ഗ്ഗം കാക്കെന്ടവര്‍
കൈപ്പത്തിമുറിച്ചു
പക വീട്ടിപോല്‍

ഉന്നതങ്ങളില്‍ നബി
ഇവരെ നോക്കി
ഇവരോ എന്‍ ജനം
ഇന്നും എന്നെ അറിഞ്ഞില്ലിവര്‍