പ്രവാചകന്‍

കല്ലെറിഞ്ഞും തുപ്പിയും
വഴിയില്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുമവര്‍
നബിതന്‍ വരവും കാത്ത്
കൂകി വിളിച്ചവര്‍

ഒരുനാള്‍ അവരെ കാണാ
തിരഞ്ഞുപോയീ പ്രവാചകന്‍
രോഗഗ്രസ്തന്‍ നിസ്സഹായന്‍
താങ്ങിതന്‍ കൈകളില്‍

മ്ലെച്ചം അവര്തന്നുടല്‍
ശുദ്ധിയാകി അവര്‍ക്കന്നം നല്‍കി
അവര്‍ക്കായ് പ്രാര്‍ഥിച്ചു
നീതിമാനാം നബി

ആ തിരു നബിതന്‍
മാര്‍ഗ്ഗം കാക്കെന്ടവര്‍
കൈപ്പത്തിമുറിച്ചു
പക വീട്ടിപോല്‍

ഉന്നതങ്ങളില്‍ നബി
ഇവരെ നോക്കി
ഇവരോ എന്‍ ജനം
ഇന്നും എന്നെ അറിഞ്ഞില്ലിവര്‍

ശരികള്‍
താഴോട് കുത്തി വരച്
വലത്തോട് നീട്ടി വരച്ചത്
സാവിത്രി ടീച്ചര്‍ ഉത്തരക്കടലാസില്‍ വരച്ചത്

ശരികള്‍
കഴുത്തിനു മീതെ തലയാട്ടി
ഉടലറിയാത്തവ
ഇഷടം അമ്മയെ അറിയിച്ചത്

രക്തം

കലാപത്തില്‍
കൊല്ലപ്പെട്ടവര്‍ക്കുമുന്നില്‍
ആള്‍കൂട്ടം

ഹിന്ദുക്കള്‍
കാവിചോരയില്‍

മുസ്ലിം
പച്ച ചോരയില്‍


ക്രിസ്ത്യാനി
പീതവര്‍ണ്ണത്തില്‍

ചുവന്ന ചോരയില്‍
ഒറ്റപ്പെട്ട
ഒരാള്‍ മാത്രം

വട്ടക്കണ്ണട
അര്‍ദ്ധനഗ്നന്‍
കഴുകന്മാര്‍
കൊത്തിവലിക്കുന്നു

നിന്നോട്

നീ അറിയുന്നുവോ
ഞാന്‍ നിന്നില്‍ നീന്ന്
എന്റെ ഹ്രുദയത്തെ
എങ്ങിനെ പറിച്ചെടുത്തെന്ന്

എന്റെ അകം കീറി
മനം പിളര്‍ത്ത്
നോവു കടിച്ചമര്‍ത്തി
സ്വയം തകര്‍ത്ത്...

നീ അറിയുന്നുവോ
വക്കുകളില്‍ രക്തം
അത് വാര്‍ന്നൊലിച്ച്
എന്റെ മനം നിറച്ചത്

നിന്റെ മനസ്സില്‍
നീ എന്റെ ചിത്രം
തകര്‍ന്ന കണ്ണാടിയില്‍
ചിതറിയ ഞാന്‍

അതില്‍ കൂര്‍ത്ത ചില്ല്
എന്റെ ഹ്രുദയത്തില്‍
ആഴത്തില്‍ പതിച്ച്
ഞാന്‍ തകര്‍നു പോയിരിക്കുന്നു

പ്രക്രുതി

ഹാ കഷ്ടം
മരം നഷ്ടമാകുന്നു
ചില്ലകളില്ലാതെ
കിളികളെങ്ങിനെ

ഓസോണ്‍
പാളികളേ ഇല്ലാതാകുന്നു
മരം
ഒരു വരം

ഓ
മറന്നു പോയി
ഇന്നലെ വെട്ടിയ മരം
നന്നല്ലാന്ന് ആശാരി

വേറെ രണ്ടുമരം
വെട്ടിനോക്കാം
നല്ലത് വാതിലിന്
എടുക്കാം